U Evropskoj uniji saradnja između desničarskih političkih partija i onih koji podržavaju cionističke principe može biti složena i nijansirana. Ideologija: desničarskih stranaka u Evropi često naglašavaju nacionalni suverenitet, konzervativne društvene vrijednosti i jake granice. Oni se obično zalažu za čvrste nacionalne identitete i mogu podržati politike koje promovišu očuvanje kulture i tradicionalne vrijednosti. Mnoge desničarske stranke su euroskeptične, kritične prema evropskim integracijama i zalažu se za veću autonomiju država članica.
Neke desničarske stranke u Evropi vide Izrael kao prirodnog saveznika zbog zajedničke zabrinutosti oko sigurnosti, borbe protiv terorizma i protivljenja radikalnom islamizmu. Cionistički principi općenito podržavaju uspostavljanje i održavanje jevrejske države u Izraelu. Saradnja između desničarskih i grupa koje podržavaju cioniste u EU često se vrti oko zajedničkih interesa u pogledu nacionalnog suvereniteta, sigurnosti i očuvanja kulture. Oni mogu sarađivati na pitanjima kao što su odbrambena saradnja, mjere protiv terorizma i diplomatska podrška Izraelu. Izraelska stranka Likud, koju predvodi Benjamin Netanyahu, istorijski je pronalazila zajednički jezik sa raznim desničarskim političkim partijama u Evropi. Ove stranke često dijele konzervativne vrijednosti, zabrinutost za nacionalni suverenitet i stavove o sigurnosnim pitanjima. Desničarske partije u zemljama kao što su Mađarska (Fides) i Poljska (Partija prava i pravde) pokazale su podršku Izraelu i uključile se u diplomatsku i ekonomsku saradnju. Austrijska slobodarska stranka (FPÖ) je izrazila simpatije prema sigurnosnim zabrinutostima Izraela i kritizira antiizraelska osjećanja unutar EU. Ovo je dovelo do određenog nivoa saradnje sa cionističkim organizacijama na zajedničkim pitanjima i vrijednostima. Alternativa za Njemačku (AfD) podržava pravo Izraela da se brani od sigurnosnih prijetnji. Iako nisu direktno povezani sa cionističkim organizacijama, bilo je slučajeva zajedničkih stavova o određenim pitanjima međunarodnih odnosa. Vox u Španiji je pokazao proizraelski stav, podržavajući priznanje Jerusalima kao glavnog grada Izraela i kritizirajući palestinski terorizam. U Nizozemskoj, Stranka slobode Geerta Wildersa potpisala je 15. maja 2024. godine koalicioni sporazum sa još tri stranke. Wilders je uspeo da u ovaj sporazum ubaci “pregled” o premeštanju nizozemske ambasade u Izraelu iz Tel Aviva u Jerusalim –što je potpuno suprotno sa evropskim stavom da se o statusu Jerusalima mora odlučiti pregovorima. Krajnja desnica u EU se uspostavlja kao najbezuslovniji pristalica izraelske politike, te ne dovodi u pitanje višemjesečne zločine u Gazi nakon masakra izraelskih civila od strane Hamasa. Procjena devetog mandata Evropskog parlamenta od strane Evropske koalicije za Izrael – uticajne grupe osnovane 2004. godine – pokazala je da 20 stranaka čiji su glasovi bili najpovoljniji za Izrael, sve su pripadale krajnjoj desnici i evroskepticima, uglavnom evropskim konzervativcima i reformistima. Prva tri bila su Vox, Češka stranka i Švedski demokrati.
Cionističke aktivnosti na Zapadnom Balkanu
Na saradnju između cionističkih grupa i desničarskih ili nacionalističkih partija na Zapadnom Balkanu utiču različiti faktori, uključujući istorijski kontekst, geopolitičku dinamiku i zajedničke ideološke pozicije. Cionističke grupe i desničarsko-nacionalističke partije na zapadnom Balkanu pod plaštom zabrinutosti zbog regionalnih sigurnosnih prijetnji, uključujući radikalizam i nestabilnost, često otvoreno ispoljavaju islamofobiju te pokušavaju muslimane označiti kao terorističku prijetnju. Ta saradnja se proširila i na geopolitičke saveze, gdje obje strane podržavaju međusobne pozicije u međunarodnim forumima ili u geopolitičkim sporovima. Posljednji primjeri su prilikom glasanja u UN-u o rezoluciji o Srebrenici. U nekim slučajevima, desničarske stranke na zapadnom Balkanu mogu tražiti bliže ekonomske veze sa Izraelom, smatrajući izraelske investicije i tehnološku saradnju korisnim za njihove ekonomije ali i za politički uticaj koji ima Izrael na SAD i EU.
U Srbiji, interakcija između cionističkih grupa i desničarskih političkih partija odražava složenu interakciju istorijskih faktora, geopolitičkih orijentacija i ideoloških sličnosti. Srbija istorijski održava diplomatske odnose sa Izraelom, koji uključuju trgovinske sporazume i kulturnu razmjenu. Desničarske partije u Srbiji često vide Izrael kao strateškog saveznika na Bliskom istoku zbog zajedničkih geopolitičkih igara kao što je preuveličavanje prijetnje od islamističkog ekstremizma, gdje Srbija vrlo vješto koristi postojanje vehabijskih zajednica u regionu, kako bi stalno skretala pažnju na sebe kao državu koja je brana od ekstremizma i migracija za cijelu Evropu. Na toj agendi pridobili su i mađarskog predsjednika Orbana, ali i mnoge druge političare iz desničarskih ili nacionalističkih partija u Evropi. Pripadnici obavještajne zajdenice iz Srbije su odlazili na obuke u Izrael, a takođe su u Srbiju dolazili izraelski instruktori. Neki od bivših oficira IDF-a se i sada nalaze u Srbiji, gdje rade kao instruktori za privatne sigurnsone agencije, ali vjerovatno imaju i druga zaduženja. Zajedničko za cionističke grupe i srpske desničarske stranke je to da ističu nacionalni identitet i suverenitet kao osnovu djelovanja, uz podršku u prostornom širenju odnosno kako oni kažu odbrani svoje teritorije. Iako SNS teoretski nije desničarska partija, SNS vodi vrlo agresivnu politiku prema susjednim državama uz autoritativnu vladavinu i potpunu kontrolu medija i javnosti. SNS je uvijek u koaliciji i sa proklamovanim desnim partijama te se često pozivaju na nacionalistička osjećanja ukorijenjena u historijskim pritužbama, zatim u teritorijalnim aspiracijama i percepciji vanjskog uplitanja, što se u sličnom kontekstu navodi i u cionističkim ciljevima te tu imaju zajednički osnov djelovanja.
Cionističke veze sa Rusijom
Danas u Izraelu ima više od milion ljudi koji govore ruski jezik, koji čine značajan politički blok. Pod premijerom Benjaminom Netanyahuom, taj odnos postao je još bliži. Nakon intervencije Moskve u sirijskom građanskom ratu, Izrael je blisko sarađivao s Kremljom dok je pokrenuo vlastitu zračnu kampanju u Siriji ciljajući na snage koje podržava Iran, rekao je bivši izraelski ambasador u Rusiji Arkady Milman, sada istraživač na Institutu za nacionalnu sigurnost u Tel Avivu. Rusija je kontrolisala vazdušni prostor Sirije i zapravo je odobravala napade Izraela, rekao je on. Osim tih interesa koji se poklapaju, sve desničarske partije u Evropi podržavaju cionističke ciljeve i istovremeno održavaju odlične odnose sa Putinovim režimom. Na inicijativu S&D grupe, Evropski parlament je još 2022. godine održao debatu u kojoj je razotkrivena veza između Putinovog režima, i ekstremno desnih, populističkih i separatističkih partija i pokreta u Evropi. Podržavajući Putina godinama, oni pokušavaju da oslabe demokratije i podijele i destabilizuju Evropu. Francuski Rassemblement National, italijanska Lega, austrijski FPÖ, ili mađarski Fidesz ili njemački AfD – mnoge stranke krajnje desnice lobiraju za proruske pozicije, ili se bore protiv sankcija uvedenih Rusiji, ugrožavajući ne samo interese svojih zemalja već i Evrope. Zauzvrat, mnoge stranke krajnje desnice u Evropi mogu računati na veoma izdašne kreditne linije ili doprinose za kampanju iz Rusije.
Posljednjih godina bilo je previše slučajeva ruskog uplitanja i gotovo svi su vidjeli umiješanost desničarskih stranaka širom Evrope. Njihov odnos s Putinom je funkcionalan kako bi se postigao zajednički cilj u ime nacionalizma: podrivanje slobodne i demokratske Evrope.
Andreas Schieder, europarlamentarac i pregovarač u specijalnom komitetu INGE, rekao je:
“Rusija namjerno traži ekstremne ekstremne stranke krajnje desnice kako bi regrutirala saveznike unutar Evropske unije kako bi im pomogla da ojačaju svoju poziciju, da lobiraju za ublažavanje sankcija, ublažavaju posljedice međunarodne izolacije, legitimiraju svoje proxy vlade i destabiliziraju Evropu. Šokantno je koliko je ekstremna desnica širom Evrope pod uticajem Rusije Vladimira Putina. Ovo mora prestati! Zato nam je potrebna zabrana stranih donacija za političke aktivnosti u EU.”
Cionistička i desničarska saradnja u Bosni i Hercegovini
Saradnja cionističkih krugova sa ekstremnim nacionalističkim i populističkim elementima u BiH je skrivena iza zajedničkih interesa u očuvanju kulturnih i etničkih identiteta posebno bosanskih Srba i bosanskih Hrvata, što može rezonirati sa cionističkim naporima da očuvaju jevrejski kulturni i nacionalni identitet. To uključuje diplomatsku podršku izraelskoj politici ili solidarnost u pitanjima vezanim za suverenitet i teritorijalni integritet.
U junu 2022. godine, u posjeti Izraelu boravio je Dragan Čović, predsjednik HDZ BiH te održao sastanak sa Benjaminom Netanyahuom, koji tada još nije bio premijera Izraela.
Na pitanje je li smatrao da je bio u Izraelu kada je bio kod Zapadnog zida, Čović je potvrdio da jest. “Danas sam u Izraelu”, rekao je o svom boravku u Jeruzalemu i Starom gradu. Većina međunarodne zajednice ne vjeruje da je Jeruzalem, čak ni zapadni dio, suvereni dio Izraela. Oni smatraju da je istočni Jeruzalem, uključujući Stari grad gdje se nalazi Zapadni zid, dio palestinskih teritorija, dizajniranih za uključivanje u konačne granice palestinske države. Čović je tražio od Izraela pomoć u povećanju proizvodnje aluminija, iskazao interes za izraelsku cybersigurnost i poljoprivrednu tehnologiju, posebice navodnjavanje. Poslije ovog posjeta intenzivirao je svoje aktivnosti i Amir Gross Kabiri, predsjednik kompanije M.T. Abraham Group koja je preuzela fabriku Aluminij iz Mostara. Kabiri je ključna ličnost koja na terenu u BiH realizuje cionističke planove oslanjajući se na kontakte i podršku antidržavnim elementima u BiH. Dolaskom u Mostar preuzeo je malu jevrejsku zajednicu u ovom gradu i zatim je želio preuzeti i jevrejsku zajednicu BiH, kada nije uspio prijetio je predsjedniku i ostalim članovima. Inače njegovo djelovanje je prvenstveno usmjereno protiv Bošnjaka i dodatno stvara podjele u državi koristeći cionističke metode deinformisanja i potplaćivanja medija i javnih ličnosti.
Kabiri ima odlične veze i u Rusiji, te je čest gost Sant Petersburga, održava dobre odnose i sa desničrskim političarima u Austriji, Italiji i Francuskoj. Poznat je po otvorenim prijetnjama koje upućuje zvaničnicima BiH, između ostaloga i gradonačelnici Sarajeva, ali svima drugima koji se ne slažu sa njegovom politikom i planovima. Zanimljivo je da finansijski podržava desničarsku nasilnu huligansku grupu Ultrasi, koji se zvanično vode kao navijači fudbalskog kluba Zrinjski iz Mostara. Takođe on otvoreno podržava LGBTQ zajednicu, te je naložio i postavljanje zastava na ulaz u fabriku, da bi iste uskoro nasilno bile skinute od strane istih huligana Ultrasa.
Amir Gross Kabiri je izraelski politički aktivista i bivši član Knesseta (izraelskog parlamenta). Bio je povezan sa raznim cionističkim organizacijama i pokretima u Izraelu. Njegovu političku karijeru obilježilo je angažovanje na desničarskim i nacionalističkim pozicijama, zalaganje za izraelski suverenitet i sigurnost. Kao član Kneseta, Gross Kabiri je bio povezan sa strankama kao što je Yisrael Beiteinu, koja je poznata po svom nacionalističkom i sekularnom stavu. Bio je glasan o pitanjima vezanim za sigurnost Izraela, politiku naseljavanja i izraelsko-palestinski sukob, usklađujući se sa cionističkim principima koji naglašavaju jevrejsko samoopredjeljenje i zaštitu izraelskih interesa. Politička putanja Gross Kabirija odražava njegovu angažovanost sa širim cionističkim idealima i politikama u izraelskom političkom kontekstu.
Prodaja ‘Aluminija’ tumači se kao plaćanje ruske podrške zahtjevima HDZ-a BiH za podršku izbornom zakonu, uz moguće zadovoljavanje i drugih interesa Dragana Čovića i kruga ljudi oko njega. Fotografija njega, Vladimira Putina i Kolinde Grabar Kitarović sa Svjetskog prvenstva u Rusiji 2018. godine u tom slučaju dobiva znatno drugačiji kontekst, a posebno je znakovita jedva vremenska koincidencija: nakon što je Dragan Čović u februaru 2020. godine posjetio Moskvu i susreo se s predsjednicom Federalne skupštine Ruske federacije Valentine Matviyenko, bivše guvernerke Sant Petersburga i osobe od velikog Putinovog povjerenja, u roku od deset dana izraelski investitori registrirali su firmu na adresi njegova rođaka, a nedugo potom i privatizirali nekadašnjeg mostarskog industrijskog giganta.
Sa druge strane, mjesec dana nakon posjete Čovića takođe je i Milorad Dodik posjetio Izrael, očito po planiranom cionističkom scenariju. Jedna od karakteristika Dodikove posjete Izraelu je ta da se tamo sastao sa ambasadorom Rusije, gdje izazvao i diplomatski skandal faleći Rusiju i agresiju na Ukrajinu. Ovo je Dodiku druga posjeta Izraelu jer je već 2018. godine posjetio ovu državu te je takođe znatno ranije, čak 1998. godine RS otvorila diplomatsko predstavništvo RS u Izraelu. Dodik već dugi niz godina iz budžeta RS izdvaja na desetine miliona KM za Jedna od Dodikovih lobističkih kuća je ”The Laurus Consulting Group”, utjecajna kompanija za konsulting u menadžmentu i odnosima među vladama, koja je ”specijalizirana za rješavanje strateških izazova”. Za Dodika rade od marta 2011. godine. Na čelu ove konzultantske kuće je njen osnivač Oren Magnezy iz Izraela koji je od septembra 1999. god avgusta 2008. godine bio jedan od ljudi iz najbližeg kruga bivšeg premijera Izraela Ariela Sharona. Vlada RS je do sada samo za lobiranje u SAD-u izdvojila preko 40 miliona dolara, a većina tog novca završila je u rukama pojedinaca i lobističkim kućama koje su u vlsništvu jevreja. Dodik je podržao ideju priznavanja Jerusalima kao glavnog grada Izraela, njegovo usklađivanje sa cionističkim interesima odražava širu strategiju traženja saveznika izvan tradicionalnih evropskih ili balkanskih sfera. Poznate su Dodikove veze sa Putinovim režimom, te su upriličene česte posjete Moskvi, gdje nakon svakog odlaska mogu da se vide potezi koje Dodik povlači u BiH pa čak i u regionu te stalna podrška ruskoj politici i poslovnim potezima ruske države u BiH.
Nakon ovih posjeta Izraelu u organizaciji cionističkih krugova došlo je do dodatnih političkih usložnjavanja u BiH, tadašnji izraelski ambasador se umiješao i u unutrašnja politička pitanja BiH te je podržao izmjene izbornog zakona koje su u suprotnosti sa evropskim standardima, takođe je osnažena podrška separatističkim planovima Milorada Dodika. Na sličnim odnovama djeluje i trenutna ambasadorka Izraela u BiH i svojim aktivnostima i otvorenom saradnjom sa Dodikom i Čovićem pokazuje nerazumijevanje stanja i nepoštivanje države BiH. Vrlo je indikativno da Dodik i Čović imaju gotovo identične stavove oko podrške Izraelu, a takođe slične stavove po pitanju uloge Rusije na Balkanu. Sve to koincidira sa prijateljskim vezama Dodika sa vođama desničarskih partija u Evropi, od Orbana pa do francuskih, austrijskih, grčkih i italijanskih desničarskih stranaka.
Daljnje produbljivanje političke krize u BiH, nastavak separatističkih aktivnosti podržanih od Vučića i Putina u BiH, te dvostruka igra predsjednika HDZ-a BiH, (a koji je u stvari pokazao da zastupa ruske interese kroz blokadu Južne interkonekcije), jasno upućuje na činjenicu da u trouglu djelovanja desničarskih partija, cionističkih organizacija i Rusije, oni imaju zajednički cilj-slabljenje države BiH i stvaranje permanentne krize koja im omogućava postizanje političkih i ekonomskih ciljeva na štetu naroda i države BiH. Takvo stanje isključivo odgovara Putinu, jer osim mogućnosti da upravlja krizama u BiH i na Balkanu, on postiže i to da razjedinjuje Evropu i saveznike, te podržava autokratske režime, slabi demokratiju i leiberalizam u cjeloj Evropi, pa tako i na Zapadnom Balkanu i u BiH.
